KARABÜK (TİHA)– Karabük’ün Ovacık ilçesinin Bakırcılar köyünde yıllardır sürdürülen mantar ve yabani ot toplayıcılığı, günümüzün şartlarının etkisiyle beraber giderek unutulma riskiyle karşı karşıya kalıyor.
Kuşaktan kuşağa aktarılan bu gelenek, herhangi bir yazılı kaynağa dayanmadan tamamen deneyim ve gözleme bağlı olarak yaşatılıyor. İlkbahar ve sonbahar aylarında ormanlık alanlarda arayışa çıkan köylüler, doğada kendiliğinden yetişen mantar ve otları toplayarak sofralarını zenginleştiriyor. Özellikle kuzu göbeği mantarı gibi değerli türler, bölgede en çok aranan ürünler arasında yer alıyor.
Ancak bu gelenek, beraberinde ciddi riskleri de barındırıyor. Yenilebilir ve zehirli mantar türlerinin birbirine oldukça benzemesi, zaman zaman zehirlenme vakalarına yol açabiliyor.
Karabük’te uzun yıllardır mantar ve yabani ot toplayıcılığı yapan 82 yaşındaki Şükrü Ünay da bu geleneğin giderek yok olduğunu belirtiyor. Ünay, mantar toplama bilgisinin tamamen tecrübeye dayandığını vurgulayarak, “Biz bu işi büyüklerimizden öğrendik. Babamla birlikte ormana giderdik, hangi mantar yenir hangisi yenmez tek tek gösterirdi. Bu bilgi kitapla değil, yaşayarak öğrenilir” dedi.
Gençlerin doğaya olan ilgisinin azaldığını ifade eden Ünay, ”Çocuk yaşta öğrendik, şimdi gençler köy hayatına uyum sağlayamıyor. Şehir hayatı daha cazip geliyor ama bu iş sabır ister, ormanı bilmek gerekir” diye konuştu.
Öte yandan Ünay, mantar toplamanın risklerine de dikkat çekerek, “Mantarın zehirli olup olmadığını, şapkasının altında bulunan beyaz çizgilerden anlardık, dikkat etmek gerekir” uyarısında bulundu.
Karabük ormanlarında sessizce varlığını sürdüren bu gelenek, hem doğayla kurulan ilişkinin bir parçası hem de kültürel bir miras olarak önemini koruyor. Ancak bu mirasın geleceği, yeni kuşakların doğayla kuracağı bağa bağlı görünüyor.
