KARABÜK (TİHA) – Bireylerin duygusal sorunlarını paylaşmak için yapay zekâ uygulamalarına yönelmesi giderek yaygınlaşırken, bu durumun kısa vadede rahatlatıcı olsa da uzun vadede gerçek insan ilişkilerini zayıflatabileceği belirtiliyor.
Gelişen teknolojiyle birlikte insanlar artık yalnızca yakın çevresiyle değil, dijital platformlar üzerinden de dertleşmeyi tercih ediyor. Klinik psikoloğa göre bu yönelimin en temel nedenlerinden biri, bireylerin yargılanma korkusu. Yapay zekânın eleştirmeyen ve her an ulaşılabilir bir alan sunması, kullanıcıların kendilerini daha rahat ifade etmelerine olanak tanıyor.
Klinik psikolog Aysun Demir, yapay zekâ ile kurulan iletişimin bir bağ gibi hissedilebileceğini ancak bunun gerçek ve karşılıklı bir ilişki olmadığını vurguladı. Kişinin anlaşıldığını hissetmesinin duygusal bir yakınlık oluşturabileceğini belirten psikolog, bu durumun uzun vadede sosyal ilişkilerden uzaklaşmaya yol açabileceğine dikkat çekti.
Yapay zekâ ile dertleşmenin geçici bir rahatlama sağladığını ifade eden Demir, bu alışkanlığın sürekli hale gelmesi durumunda yalnızlık hissini derinleştirebileceğini belirtti. Özellikle gençlerin bu süreçten daha fazla etkilenebileceğini kaydeden Demir, kimlik gelişim döneminde gerçek sosyal etkileşimlerin büyük önem taşıdığını dile getirdi.
Klinik psikolog Aysun Demir, yapay zekâ uygulamalarının terapi yerine geçmediğini belirterek, terapi sürecinin karşılıklı etkileşim, gözlem ve bilimsel yöntemlere dayandığını ifade etti. Dijital araçların ancak destekleyici bir unsur olarak kullanılabileceğini söyledi.
Öte yandan yapay zekânın doğru ve bilinçli kullanıldığında bireyin kendini ifade etmesine katkı sağlayabileceğini belirten psikolog Demir, bu tür uygulamaların tek başına çözüm olarak görülmemesi gerektiğinin altını çizdi.
Demir, dijitalleşmenin artmasıyla birlikte insan ilişkilerinin dönüşebileceğine dikkat çekerek, bireylerin gerçek sosyal bağlarını koruması gerektiğini vurguladı. Demir, sağlıklı bir psikolojik denge için yapay zekâ ile iletişimin sınırlı tutulması ve duygusal ihtiyaçların öncelikle gerçek insan ilişkileriyle karşılanmasını önerdi.
